<< naar menu

Blogs over Utopia

 

Is de afbraak begonnen? - 11 februari 2017

Van potten pindakaas als hoofdvoedsel naar een eenvoudig keukenblokje en zelfs een simpele douche met heel tevreden mensen, die soms kibbelden maar wel openlijk naar elkaar waren, naar overweldigende luxe waar alles kan maar niks mag van een paar parasieten, die heel laf de macht trachten te grijpen.

Zo kun je in sneltreinvaart de ontwikkelingen binnen Utopia wel zien.

De opdracht; ‘werken aan een ideale samenleving’, is verworden tot het runnen van een bedrijvencentrum waar macht, geld en intriges aan de orde van de dag zijn, het heeft niks meer met een Utopia te maken.

Als je een totaal onbekwaam mens laat gaan, gelooft en zijn zin geeft, dan ontpopt deze zich tot profiteur, machtswellusteling en een zich sterk boven iedereen verheven voelende koning.
Het zijn vaak de jakhalzen die prooien grijpen op hun zwakste moment, zo ook de drie adders die nu trachten alles naar hun hand te zetten.


Het is de zwakheid van de anderen die hun die kans geven, angst voor represailles is de drijfveer achter dit gebeuren. Dreigementen met wegstemmen, zonder geld zetten, het leven lastig maken, onsympathieke maatregelen nemen of ze tot wanhoop drijven zijn de middelen die deze drie grof toepassen.

Wetende dat hun status in principe niet anders is dan die van welke andere inwoner dan ook, dan kun je de huidige gang van zaken niet anders dan afkeuren.

Samen aan iets bouwen, dat was de boodschap, nu bouwen alleen de zogenaamde lagere ‘minimalisten’ aan Utopia en de eveneens zogenaamde ‘ondernemers’ aan de ondergang.
Een jochie van amper 25 bepaalt nu de koers in dit kleine wereldje, de anderen, vaak met aanzienlijk meer en betere inzichten, laten zich door zijn dreigende toon inpakken.

Rob die de boel heeft aangeslingerd door als een olifant door een porseleinkast te banjeren, en daarbij veel zeer bruikbare en verkoopbare spullen heeft vernietigd, zie ik als een beslist onzakelijke fantast, waarvan ik denk dat zelfs de programmaleiding zich hiervan rot is geschrokken.
Iemand die denkt met een zakje machinaal verwerkte koffiebonen, die op elke straathoek voor een fractie van zijn prijs te koop zijn, schatrijk te worden, moeten we niet alleen niet serieus nemen maar zelfs beschermen tegen zichzelf!
Hij blijkt een meeloper van de eerste orde te zijn, hij knikt ja tegen iemand die ja wenst en nee als de wens nee is.
Zijn zeer beperkte wijze van omgaan met anderen en problemen zijn zo labiel en beperkt dat ik er geen bal van geloof dat hij met zakendoen rijk is geworden.

En dan Boyd, ach wat moet je daar nog van zeggen, hij laat zelf al genoeg onzin zien, hij is alleen ‘sterk’ tussen zijn makkers, als hij alleen is blijft hij nergens. ‘Ik heb meer dan 100.000 tattoos gezet’, vertelde hij aan een bezoeker, zou hij dan toch tien keer zo oud zijn als hij zegt?
Ik zie hem er niet meer doen dan twee of drie in de week, terwijl hij bij binnenkomst vertelde er zeker 1000 in de week te gaan doen.
Iemand die meteen in de eerste week al aangeeft de loodsen te willen slopen en een penthouse te willen bouwen zou voorheen dezelfde dag de poort nog zijn uitgesmeten, Boyd mocht blijven en zelfs een penthouse bouwen,…. Waarmee heeft hij dat verdiend? Met zijn nobele gedrag?

De lamballen, een mooi en net scheldwoord dat Paul uit het eerste jaar ons leerde, doen er zelfs alles aan de verjaardag van Karin te verzieken, want een ander iets gunnen is er niet bij. Zelf vieren ze voor zichzelf of hun vriendjes alles groots en duur.

Fantastisch was de miskleun van opkomende ‘miljonair’, lees clochard, Jessie toen hij niet in staat bleek om echte kaviaar te kopen, ik heb er van genoten! Echte kost namelijk ongeveer €40,-  per GRAM!!! Dus elke miljonair weet dat je voor €180,-  geen 150 gram kan kopen hahaha.
Grappig was ook dat Jessie keer op keer riep: ‘Ik had het ook niet moeten doen, ik koop altijd het duurste van het duurste want dan weet ik dat het goed is.’
Gut die Jessie, hij moet dus wel heel erg rijk zijn in de buitenwereld, en ja als je veel geld hebt ga je natuurlijk gewoon voor een jaar in een afgesloten ruimte in Crailo zitten.

 

Inmiddels zijn er op Twitter en op diverse Fora geluiden te horen over aangiften etc. betreffende discriminatie en pesten van mensen in Utopia, ik vind dat wat overdreven, gewoon Jessie, Boyd, Rob en neem meteen Billy ook maar, er uitgooien en wellicht kan dan Utopia weer Utopia worden.

Jan Sr.


JBR Sloopwerken - 7 februari 2017

 

Zoals men weet, ik kijk vanaf dag 1 heel regelmatig mee op de livestreams. Mijn vak-beroep noopt me om intensief waar te nemen en dingen te analyseren en te verifiëren.
Natuurlijk maak ik ook wel eens een missertje, maar dat hoort bij mensen.
Wat er thans plaatsvindt in Utopia is uniek en zeer afstotelijk.
15 mensen met allemaal de status blanco en zonder verschil in rang of fysieke dan wel mentale kracht, mogen er een betere wereld gaan maken. Dat werd soms met enig succes geprobeerd en de ene keer kwam men een stapje verder en de andere keer lukte het niet. Ruzies waren er ook zo nu en dan, maar echte gluiperige toestanden waren niet aan de orde.


Sinds het groepje Victoria, Jessie en later Boyd en Rob binnenkwamen kwam er een ommekeer in de onderlinge gemoedelijkheid, het werd wreder en wreder. Machtswellusteling Jessie spande menteen de kroon, iets wat Victoria ook probeerde maar die was ‘maar vrouw’ zoals Jessie dat toen omschreef, dus niet geschikt om dictator te worden, maar hij achtte zichzelf daar uitermate geschikt voor.
Dat werd een mislukking, logisch want gezag kun je niet afdwingen dat hoor je te krijgen.

 

Maar Jessie kreeg vaker niet dan wel zijn zin en begon stiekeme dingen te doen om toch ‘meer’ te zijn dan de anderen; het lagere volk. In de periode dat de bewoners in een financieel dal zaten kreeg deze meneer het voor elkaar om een kluis te kopen, daar een staafje goud in te doen en ach, een boot kan er ook nog wel bij, en ja hoor, alles netjes bekleden met mooi kunstleer, want het moet wel een ‘praalboot’ zijn.
Natuurlijk horen nette pakken bij een gentleman, dus heeft hij er inmiddels een leuke collectie van, incl. fraaie schoenen (geen werkschoenen).
Toen Rob kwam zag je de paniek op zijn gezicht ‘o jee, als die mij er maar niet uitwerkt’, moet hij gedacht hebben. Je kunt maar een ding dan, en dat is aanpappen met je tegenstander, dus dat deed Jessie dan ook vol overgave, het leek wel een kleuter met verlatingsangst, een soort zwaan kleef aan.

Met Boyd erbij werd het nog erger want Boyd blijkt op te leven als het hij woord ‘treiteren’ of ‘dwarsliggen’ hoort, hij geniet mateloos als er iemand op z’n muil gaat, ik had liever ‘gaat’ verwisseld voor ‘slaat’, maar dat is niet netjes.

Kortom, de drie die zich uitgeven als ondernemer zijn in mijn ogen, afgemeten aan wat ik ze zie presteren, meer profiteurs dan ondernemers. Eigenlijk kun je zeggen dat de ondernemers de parasieten zijn en de minimalisten de werkbijen.
De ondernemers zitten meer op hun kont achter een pc plaatjes te kijken of liggen languit op de bank met de poten op tafel, tja als je uit zo’n milieu komt,… dan dat ze iets ondernemen.

Jessie heeft het grootste deel van de tijd dat hij in Utopia zit, niets maar dan ook helemaal niets gedaan, alleen aan de boekhouding bestede hij minder dan een uur per week. Pas toen de snode plannen ontstonden heeft hij razend snel een paar truitjes ingekocht bij lage lonen landen en er een stickertje op gestreken, daar zijn er, voor de goede volger duidelijk, ongeveer 40 van verkocht, maar ja Jessie kan van 40 truitjes goud maken.
En dus is Jessie weer waar hij goed in is; wandelen, nette pakken dragen als er bezoekers komen (verschil moet er zijn), map onder de arm en nadenkend kijken met gefronst voorhoofd over het terrein kuieren, om de indruk te geven dat hij de hoofddirecteur is.

Het volgende ‘genie’ is Rob, die is niet verder gekomen dan het verpatsen van een paar koffiebonen en het inkopen van wat boekjes met testjes voor ‘ondernemers’. Zijn sterke punt is vooral het indoctrineren van bewoners en ze pakken op hun zwakke punten, hij kan die gemakkelijk vinden want hij heeft er zelf genoeg, dus veel tekens van herkenning. Als Rob weg zou gaan verliest Jessie vanzelf zijn ‘macht’ en gaat hem wellicht gierend achterna.

Boyd is een man die zonder medestanders niks is, hij kan zich slechts handhaven als hij kan steunen op anderen, valt die steun weg dan wordt het een onmondig jongetje die maar beter geen penthouse kan gaan bewonen, want hij heeft hoogtevrees, zeker als er niemand is die hem helpt bij het beklimmen.

Is er nog redding?
Ja die is er, als Jessie er uitgestemd gaat worden, wat ik vurig hoop en velen met mij, dan ontstaat er een machtsvacuüm en valt de ivoren toren van de overgebleven ‘hoog in de bol’ figuren met een smak in de modder.

Natuurlijk is het een tv programma en natuurlijk zullen er soms kleine correcties door de regie worden gedaan, maar het zijn de bewoners die bepalen hoe ze daar invulling aan geven. En dat doen sommigen prima, maar net zoals in het dagelijks leven vaak ook het geval is; de hersenloze wint het van de goedwillende. Maar ja, wij kijkers, bezoekers en streamvolgers zijn volgens Jessie maar plebs, dus wat willen we eigenlijk?

 

Tip: Volg eens een dagje bewust de parasieten en de werkbijen, dan zie je wie het actiefst zijn.


Jan Sr.

 

 

 


Met deze gevaarlijke ideologie is het einde nabij 3 februari 2017

 

Het gaat niet goed met Utopia, dat mogen en kunnen we ondertussen wel zeggen. Of de programmamakers zijn met de afbouw bezig of zij zien het gewoon niet, het programma ontaard in een zeer onsmakelijke samenleving waar de mensheid juist eeuwenlang tegen gestreden heeft.

Natuurlijk moet je als programmamakers er voor zorgen dat een programma boeiend is en blijft, ik ga er van uit dat mensen die daar voor doorgeleerd hebben er wel kijk op hebben.
Zet desnoods een olifant in de loods, dan trek je publiek, maar creëer geen dictatuur of nog erger, e angel van oorlog door mensen op te zetten tegen elkaar met gebruikmaking van fascistische trekjes.
Vrijwel alle normen en waarden zijn over boord aan het vallen in Utopia.

Dat men niet weet hoe je met mes en vork moet omgaan en dat men niet weet dat je met baggerschoenen niet op een eettafel moet gaan zitten is nog tot daar aan toe, dat is gewoon een gebrek aan opvoeding en krijg je er bij deze lummels toch niet meer uit.
Maar als men een minkukel, die zelf amper een studieachtergrond heeft, voor serieus neemt en die men zelfs als deze fascistische trekjes heeft lijdzaam volgt, is wel het toppunt van idioterie.
Dat er iets moest veranderen was wel duidelijk, de bewoners sliepen zachtjes in en het kijkgenot op zowel de livestream als op tv werd behoorlijk mat en vlak.
Alle menselijke verworvenheden gaan overboord, alle eerlijkheid wordt bestraft en wee o wie als iemand er wat van zegt.
Rob, Jessie en aanhangwagen Boyd zijn bezig de hele keet om zeep te helpen, de zwaan kleef aan Billy helpt er nog wel een handje bij.

Er werden twee groepen gemaakt door de drie die zich verheven voelen boven de anderen, ze zijn van mening dat alleen zij weten hoe het moet en de rest is dom en snappen niks.
Het concept van Utopia, ja ik blijf het zeggen, is samen bouwen aan een betere samenleving, zonder regels en wetten en vooral zonder gezagsverhoudingen.
De zogenaamde ‘ondernemers’ weten het beter, zij beschouwen de anderen als vuil en zelfs als huisdieren, zoals Boyd aangaf. Jessie ziet ze helemaal niet als mensen maar als domme ‘dingen’ die hij kan gebruiken naar eigen inzicht.
En je moet natuurlijk van goeden huize komen als je bij de groep ‘ondernemers’ wil horen, je moet er zelfs een eed voor afleggen en als het even kan de verradersspelt dragen. Zo’n spelt of broche, noem het maar een ‘kenmerk’, markeert het verschil in rang, als je er een draagt ben je het hogere volk, heb je er geen een dan ben je uitschot, die je het beste kunt gebruiken voor rotklusjes of je trapt ze de poort uit.
Romy is nu ook lid geworden van deze onsmakelijke sekte, natuurlijk niet zomaar, want als ze niet doet wat ze moet doen dan donderen ze haar er gewoon weer uit.

En ze moest plechtig beloven om bij de stemmingen niet op een partijgenoot te stemmen want daar mag niemand van naar huis gestuurd worden. Samen snode plannen smeden en vooral grinnikend opmerkingen maken over het ‘gepeupel’ zijn de vaste ingrediënten van deze groep ‘edelen’, die zich ver boven de rest verheven voelen.

Jessie, ik heb geen idee uit welk milieu hij komt maar er is beslist iets behoorlijk mis met hem, hij toont doodenge karaktertrekken die op grotere schaal een bedreiging zouden zijn voor de wereldvrede.
Waar hij de gedachte vandaan haalt dat hij met zijn 25 jaar, dan ben je net uit je pubertijd, de wijsheid in pacht heeft en dan ook nog denkt dat je wel even de rest kan inpakken weet ik niet, maar ik denk dat hij beter op z’n plek zou zijn in een beschermde omgeving met veel psychische begeleiding.

Als men Utopia nog wil redden en er wellicht nog een half jaartje aan vast wil knopen, dan adviseer ik om Jessie, Rob, Boyd en Victoria samen met Billy er uit te gooien, wedden dat er dan weer animo is onder mensen die zich willen opgeven voor het programma, en ook wedden dat dan de koers weer stukken verstandiger gekozen zal worden?  


Jan

 

25 januari 2017- ‘Op koers’

 

Soms moet je tv- programma’s met een korreltje zout nemen en soms zelfs met een container vol.
Het mooiste zou zijn als het niet nodig is, dat gewoon wat je ziet en hoort ook is wat je ziet en hoort.
Maar dat is een utopie en begrijp ik ook best wel. Utopia is een programma- levensstijl programma waarin mensen gevolgd worden om te zien wat ze van de opdracht ‘Bouwen aan een Utopia’ terecht brengen.
De hoofdzaak was dat er in het programma geen regels, wetten of gezagsverhoudingen zijn. Dat er soms enigszins moet worden bijgestuurd (omdat het nu eenmaal op een openbaar netwerk- tv te zien is en je je moet houden aan de gebruikelijke normen en waarden), is gebruikelijk en begrijpelijk.
Ik begrijp heel goed dat er soms wat daadwerkelijke sturing moet worden gegeven, want laten we eerlijk zijn, de huidige bewoners ontbreekt het overduidelijk aan ook maar een spoortje aan inventiviteit of creativiteit.

Alles verslapte, de kas was leeg, er werd niks meer ondernomen en de bewoners leken er alleen nog maar te zijn om hun tijd ‘uit te zitten’ en dat dan zo riant mogelijk.

 

Begrijpelijk dat er dan een verandering moet komen, het is net de ‘gewone’ wereld. Dus kwam er, zomaar uit het niets, ene Rob de loods binnenwandelen.
Van begin af aan een vaag figuur, waarvan men eigenlijk nog steeds niks weet, de gemiddelde andere bewoner werd na binnenkomst totaal doorgelicht over afkomst etc..

Vrijwel meteen nam Rob de leiding want hij weet het immers beter dan alle anderen? Gedwee volgde de kudde en daaruit gingen er een paar meteen in de ‘slijmmodus’ want natuurlijk moet je bazen vertroetelen om zelf in een mooi zonnestraaltje te komen staan.
Elke malloot die kans ziet de bewoners zo gek te krijgen dat ze alles wat ze hebben te slopen en weg te gooien krijgt gelijk als hij vraagt: Zo, vinden jullie ook dat het nu netjes is hier?’
Dat daardoor weer veel nieuw moet worden aangeschaft komt niet ter sprake, want dat komt vast wel goed, volgens Rob en zijn meelopers.

Rob zie ik als iemand die wil veranderen om het veranderen, maar niet om te veranderen om het te verbeteren. Het komt me een beetje over als dat iemand in Madurodam de leiding neemt en gaat vertellen dat de kleine huisjes groter moeten worden, want nu moeten de bezoekers steeds bukken om door de raampjes te kijken, bezopen ideeën dus.
Dat je de caravans weg wil hebben, maar dan ook de boot, want dat is nog onnatuurlijker daar dan een sleurhut, kan ik begrijpen en zou ook beter zijn voor het aangezicht.
Maar het meest kenmerkend voor Utopia zijn de koeien, de stallen, de twee weilanden en uiteraard de loods, daar blijf je vanaf met je giftengels!

Het heimelijk smoezen met het clubje ‘dictators’ is verwerpelijk, achterbaks en druist in tegen het concept van Utopia, waarin deze regel voorkomt: ‘Geen wetten, geen regels, geen gezagsverhoudingen’. Vooral dat laatste wordt met voeten getreden en maakt van Utopia bijna een voorbeeld van wat onwenselijk is en waartegen de wereld al jaren strijd.
Als ik dan zie dat met veel ceremonieel een nieuweling zich bij deze groep voegt, in dit geval Britt, die hierdoor meteen in achting daalt, en waarna de commandant Rob de rechterhand omhoog steekt en er nog net op tijd aan toevoegt; ‘Op koers!’ dan zakt mijn broek af en krijg ik kotsneigingen.

 

Ik ben voornemens om binnenkort weer te gaan vloggen (videopraatje) hier, maar ik twijfel, want ik walg van de huidige situatie, ik voel me steeds minder een ‘trouwe utopiaan’, wat ik lange tijd zeer zeker was.
Ik hoop op een snelle verbetering, en steek hier onze vaderlandse driekleur echt uit als Rob opkrast, dan zal Jessie weer gewoon het sulletje worden en Boyd ook weer een gewoon mens.


Jan Sr.
 

-------------------------------------
12 januari 2017 - Lekker mopperen
 

Utopia, een prachtige vinding van John de Mol, waarvan je mag verwachten dat het iets moois gaat worden want daar staat hij om bekend.


Geen wetten, geen regels en vooral geen machtsverhoudingen!
Een mooi uitgangspunt en zo hoort het ook.
De eerste ploeg, die er 31 december 2013 in kwam had weinig of niets, een koude lege loods met een klein tapkraantje en een gasaansluiting, dat was het.
Slapen op de grond, zitten op een boomstronk en het toilet was een gat in de grond buiten, douchen onder een met water gevuld oud zeildoek, ook buiten.
Ze hadden een telefoontje met een beperkt beltegoed van 25 euro en een contant bedrag van 10.000 euro in een kluisje.
Hiermee kon men wat brood bestellen en potten pindakaas, een geweldige luxe voor die tijd.
Gelukkig namen enkelen het initiatief om de situatie te verbeteren.

 

Er kwamen bedden van hout en stro en een wasbakje om de glazen te vullen en schoon te maken. In de kringloop kon men wat later bedmateriaal kopen. Want ondertussen begon Paul meubeltjes te maken van het vloerhout. Toen was men dolgelukkig als men tien euro had verdiend. Van lieverlee kon er meer, de verkoop van meubeltjes liep enorm goed en het werd een af en aan rijden van auto’s met of zonder aanhanger om de meubels af te halen. Er kwam een oude keuken, en inmiddels hadden ze een oude combiketel gescoord, zodat er ook een warme douche kon komen.
De welvaart nam toe en er werden zelfs slaapvertrekken gemaakt en er kwamen echte matrassen om wat rianter te kunnen slapen. Er werd geld verdient met georganiseerde sport- en spelactiviteiten, waarbij ondermeer de beroemde tractor een rol speelde. De survivals die ze door het bos organiseerden trok veel deelnemers en het bracht weer geld op.
En de groep ploegde voort, er kwamen steeds meer mogelijkheden en de weelde werd telkens groter.
Natuurlijk waren er wel eens ruzies maar dat was na een paar uur weer gewoon een vriendschap. Op een enkeling na had iedereen wat te doen en er werd geld verdiend met kunst en prularia. De kunst kwam eerst bij alleen Billy vandaan maar later bleek Nicoline het nog beter te doen, ik heb van haar hier een prachtig werk aan de muur hangen. Charlotte en kornuiten gingen in de armbandjes, een draadje met wat kraaltjes, maar ach, het bracht heel wat op.
Uiteindelijk ging men het jaar uit in een loods met vele mogelijkheden; een bewonerskeuken, een horecakeuken (die er nu nog is en alleen voor de horeca gebruikt mocht worden), een toilet en maar liefst twee douches! En niet te vergeten een zwembad en een nieuw verwarmingssysteem, de oude was door Ruud naar de knoppen geholpen.
Hoe je het ook bekijkt, er werd constructief gewerkt, bouwen, bouwen en nog eens bouwen, men ging er voor. De markt heeft na het eerste jaar niet meer zoveel kramen gehad, men had er een keer aan 40 niet eens genoeg.
Maar helaas waren de mensen die er daarna druppelsgewijs in kwamen wat minder actief. Ze kwamen binnen met wilde en grootse plannen, maar na een paar weken bleken die plannen luchtkastelen.

Dat werd steeds erger en uiteindelijk lag de ontwikkeling vrijwel stil, een paar ondernamen nog wat, al dan niet zinloos, maar over het algemeen gingen bewoners het meer zien als een recreatiegebeid waar je moet proberen zo lang mogelijk te vertoeven.
Er ontstonden situaties waarbij men probeerde elkaar af te loeven of om de macht te pakken, iets wat volgens het concept niet kan en mag.

Ik sla een stuk over want velen weten wat er allemaal gebeurde net zo goed als ik.
Op het moment dat de toko (Utopia) in stilstand verkeerde kwam er iemand in die zich profileerde als leider, dat botste meteen met anderen die zich al leider voelden, ondermeer Jessie, Boyd en Victoria, troetelnaam; Heks.
Vooral het in het concept zo duidelijk aangegeven; ‘Geen machtsverhoudingen’, werd en wordt nu met voeten getreden en een mooie poging om een ideale samenleving op te bouwen vermoord men nu door een soort van dictatuur in te voeren.


Meelopers heb je natuurlijk overal, maar toen Rob er in kwam, duidelijk met de bedoeling om de macht te grijpen, kropen al snel een paar mensen die zelf geilen op macht en overheersing, Jessie en Boyd, bijna in Rob zijn overtollige voedselafvoer.
En zo de situatie nu is lijkt het totaal niet meer op het oorspronkelijke concept, heel triest want dat is naar mijn gevoel niet wenselijk voor de kijkers, streamers maar ook niet dat wat J.d.Mol er van had verwacht.

Het opzetten van mensen tegen elkaar, wat nu duidelijk en met opzet gebeurd, stuit me enorm tegen de borst. Ik kan verdomde slecht tegen onrecht, dus eigenlijk zou ik niet meer met dit programma geassocieerd willen worden.
Maar mijn positieve eigenschappen nopen me weer om toch hoop te houden dat de socialen het daar gaan winnen van de stokers en machtwellustelingen. Al weet ik dat in de maatschappij wel erg vaak de slechten winnen van de goeden.
Een Utopia is het proberen te creëren van een ideale samenleving, met nadruk op samenleving!

Als ik het voor het zeggen zou hebben dan was een grote ‘zuivering’ zoals de minkukels onder de ‘ondernemers’ het noemen, hard nodig.
Ik zou dan beginnen met Rob, Jessie, Boyd en de heks er uit en gewoon een paar nieuwe mensen, die wel een sociale inborst hebben er in.
Mensen die naast een menselijk gevoel ook de spirit hebben om iets op te zetten voor het algemeen belang en niet alleen om hun eigen straatje netjes te houden.

 

Mensen copieren vaak elkaar, gaat er een aan de slag dan volgen er vanzelf meer. Maar gaat er een lijntrekken dan zullen meer dat gaan doen.
Een voorbeeld is Ruud, die deed nooit veel, ook niet in het eerste jaar, veel bewoners stoorden zich er aan, zonder te klagen bij Ruud zelf, en werden er door gedemotiveerd en gingen ook minder doen.
Om iets te leiden heb je geen leider nodig, openheid en duidelijkheid kan op zich al de leider zijn, als iedereen ziet wat er gedaan moet worden dan is iedereen zijn eigen leider. Niet een medemens hoeft te leiden, de omstandigheid kan zelf de leider zijn. Voorbeeld: Als er een hoop vuil op de grond ligt dan kan men er elke keer omheen lopen en mompelen dat dat z’n werk niet is, maar men kan ook denken; gut dat ligt daar niet goed, ik ga het even opruimen. De leider is in dat geval die hoop vuil.

Nu is er een leider, ik vind het meer een gruwelijke rattensluwe dictator, maar dat ter zijde, die niet alleen aanwijst wat er gedaan kan worden, maar ook gewoon mensen wil afschaffen waarvan hij van mening is dat ze niet functioneren, alsof het een stuk gereedschap is.
De arrogantie waarmee hij dat doet heeft een besmettende werking op een paar aanhangers van het bijna sekte te noemen ploegje ‘ondernemers’.
Sommigen lopen of liepen met Jessie nogal weg, ik ga ze niet als dom beschouwen maar wellicht werden ze vertederd door zijn schijnbare zielige opstelling en bleven hem leuk vinden, maar als je hem goed volgt en zeker ook objectief, dan zie je hoe hij echt is.
Ik ben niet iemand die iets goeds bij een slechte niet ziet en ook ben ik niet iemand die iets slechts bij een goede niet wil zien. Zelfs als de heks iets goeds zegt, wat echt klopt, dan krijgt ze van mij gelijk, al mag ik haar voor geen millimeter. Jacco mocht ik eerst niet zo, maar hij is de laatste tijd goed bezig, dus zeg ik dat ook. Toen Isabella er nog in zat was ik echt een fan van haar, net zoals ik dat was van Nicoline en Paul, maar als die iets deden wat ik niet mooi vond dan zei ik dat op de ‘krant’ ook.
Objectiviteit is altijd belangrijk, al is het wel de kunst het ook te willen zijn.
Ik hou erg van stabiel zijn en niet elke keer de wind een andere kant op laten waaien.

Dat heeft ook nadelen, als ik iemand niet leuk vind omdat ik er iets negatiefs van heb gezien, dan zal ik die persoon ook niet snel meer vertrouwen. Nu zie ik wel eens mensen die eerst kwijlden van ‘hun Bassie’ en die zelfden zie ik nu op hem afgeven en zelfs ‘team Jessie’ als hun naam gebruiken, moet ik die mensen serieus nemen?

 

Ja ik weet het, er zijn ook onder de krantenschrijvers mensen die een slechte inborst hebben en eigenlijk alleen maar kunnen katten en medeschrijvers proberen neer te sabelen, maar vaak kun je trots zijn dat je van dergelijke mensen een duimpje neerwaarts krijgt, want stel je voor dat ze je leuk gaan vinden, dat wil je toch echt niet?

 

Maar ondertussen is er een heuse ‘Bijenkorf’ ontstaan in de loods, ziet er leuk uit, maar is dit nog Utopia? Een winkel met een kassa, ik had me een reis op zoek naar de ideale samenleving toch anders voorgesteld.

 

Groetjes

Jan Sr.

 

   


 ------

 ------
 

 
Hit Counter